Latem bardzo łatwo przecenić możliwości psa. Wychodzimy wcześniej, planujemy krótszy trening, bierzemy wodę, a potem i tak okazuje się, że emocje, dojazd, czekanie w cieniu, zmiana miejsca i temperatura robią swoje. Pies niby „tylko był na treningu” albo „tylko jechał z nami na weekend”, ale jego organizm miał tego dnia dużo więcej bodźców niż zwykle.
Brzuch często reaguje jako pierwszy. Raz pies nie chce jeść, innym razem je zbyt łapczywie po wysiłku. Czasem pojawia się luźniejsza kupa, gazy, odbijanie albo klasyczne „coś mi nie pasuje”. Przy psach aktywnych, wrażliwych, alergicznych albo po przejściach jelitowych letnia logistyka miski naprawdę ma znaczenie.
Dlatego moja zasada wyjazdowo-treningowa jest prosta: zabieram to, co pies zna, i pilnuję wody. Lato to średni moment na kulinarne eksperymenty.
Najpierw przewidywalność, potem gadżety
W podróży kuszą nas wygodne skróty. Kupię coś po drodze. Wezmę nowe smaczki, bo są małe. Dam trochę tego, co akurat mamy pod ręką. W praktyce właśnie takie drobiazgi potrafią rozregulować psa szybciej niż sam wyjazd.
Jeśli pies ma wrażliwy brzuch, alergię pokarmową, IBD, historię biegunek albo jest na diecie eliminacyjnej, wakacyjny zestaw powinien być nudny w najlepszym znaczeniu tego słowa. Znana baza, znane białko, znane dodatki, znane przysmaki. Nuda w misce daje psu większy komfort, a opiekunowi pozwala szybciej wyłapać, co naprawdę mogło zaszkodzić.
U psa sportowego dochodzi jeszcze jedna rzecz: trening to emocje, pobudzenie, wyjazd, czasem oczekiwanie na swoją kolej, nagrody, dużo małych powtórzeń i nieraz jedzenie w innych porach niż zwykle. Brzuch też bierze w tym udział. Temat ciała psa pracującego szerzej opisywałam już przy wsparciu stawów psa sportowego.
Woda: obowiązkowy punkt każdej torby
Woda jest pierwszą rzeczą, którą pakuję dla psa latem. Miska turystyczna i butelka z wodą są tak samo ważne jak smycz czy książeczka zdrowia. W upały pies może szybciej tracić płyny, szczególnie przy wysiłku, pobudzeniu i długim przebywaniu na zewnątrz.
Warto pilnować kilku zasad:
- proponować wodę częściej, ale w mniejszych porcjach
- nie czekać, aż pies sam zacznie intensywnie szukać picia
- mieć własną miskę, zamiast liczyć na przypadkową miskę na miejscu
- unikać długiego leżenia miski z wodą w pełnym słońcu
- po intensywnym wysiłku podawać wodę małymi porcjami w czasie wyciszenia, bez zachęcania psa do łapczywego wypicia dużej ilości naraz
Jeśli pies w podróży pije słabo, można zwiększyć wilgotność posiłku. Część psów bardzo dobrze przyjmuje karmę lub element posiłku podany z wodą, w formie prostej zupy. Ważne, żeby skład był znany i dobrze tolerowany.
Posiłek przed treningiem i po treningu
Duży posiłek tuż przed aktywnością to proszenie się o problem. Przy treningu, zawodach albo dłuższym spacerze lepiej planować karmienie z wyprzedzeniem i dopasować je do psa. Jedne psy lepiej funkcjonują po mniejszej porcji kilka godzin wcześniej, inne potrzebują lekkiej przekąski w ciągu dnia, ale pełniejszy posiłek dostają dopiero po odpoczynku.
Duża porcja przed intensywnym ruchem jest szczególnie ryzykowna u psów dużych, głębokoklatkowych, z tendencją do problemów żołądkowych albo bardzo pobudzonych. W taki dzień prosty plan karmienia jest ważniejszy niż idealnie rozpisana porcja o stałej godzinie.
Po treningu też nie musimy od razu stawiać wielkiej miski. Pies pobudzony, rozgrzany i zmęczony często je szybciej, bardziej chaotycznie i z większym ryzykiem dyskomfortu. Lepiej dać mu czas na wyciszenie, wodę małymi porcjami, odpoczynek i dopiero potem normalną, znaną porcję.
Przy psach z delikatnym brzuchem dobrze działa zasada małych kroków:
- mniejsza porcja przed wysiłkiem
- znane nagrody na treningu
- woda podawana regularnie
- posiłek po odpoczynku
- bez testowania nowych dodatków w dniu wyjazdu
Co spakować do miski?
Mój letni zestaw żywieniowy dla psa w podróży i na treningu wyglądałby tak:
1. Znana baza posiłku
To może być karma, mięso, puszka albo element diety komponowanej, który pies dostaje normalnie. Jeśli korzystamy z produktów Lunderland, najbezpieczniej zabrać ten wariant, który pies już zna. Puszki monoproteinowe Lunderland są praktyczne przy psach, u których trzeba pilnować źródła białka, bo łatwiej utrzymać prosty skład i nie mieszać kilku nowych rzeczy naraz.
Przy diecie BARF albo diecie gotowanej warto pamiętać o chłodzeniu i higienie. Latem mięso, mokre składniki i otwarte puszki wymagają rozsądnego przechowywania. Na trening czy zawody lepiej zabrać mniejszą porcję w lodówce turystycznej niż dużą ilość jedzenia, która pół dnia stoi w cieple.
2. Woda do posiłku
Najprostszy sposób na bardziej letnią miskę to dolanie wody do znanej porcji. Nie każdy pies lubi taką konsystencję, więc warto sprawdzić to wcześniej w domu. Jeśli działa, mamy łatwy sposób na zwiększenie wilgotności posiłku bez zmiany składu.
3. Mały topper, który pies zna
Na wyjeździe apetyt potrafi się zmienić. Jedne psy jedzą wszystko, bo emocje są ogromne. Inne mają w głowie tylko otoczenie, zapachy i zadanie do wykonania. Wtedy mała ilość aromatycznego dodatku może pomóc wrócić do jedzenia.
Lunderland Wiórki z białej ryby albo Lunderland Wiórki ze żwacza wołowego można wykorzystać jako prosty topper do posiłku. To praktyczne wtedy, kiedy pies zna ten smak i dobrze go toleruje. Przy alergikach wybór dodatku trzeba dopasować do bezpiecznego białka.
4. Sprawdzone nagrody treningowe
Na trening zabieramy to, co pies już jadł. Nowe, super pachnące smaczki kuszą, ale jeśli mają inny skład, więcej tłuszczu albo nowe białko, mogą zepsuć nam cały dzień. Przy psie wrażliwym lepiej mieć mniej efektowną, ale sprawdzoną nagrodę.
Dobrze też policzyć, ile tych nagród realnie wpada do psa. Na treningu małe kawałki znikają szybko, a potem okazuje się, że pies zjadł dodatkową porcję jedzenia, tylko rozbitą na sto powtórzeń. To ważne także przy psach, u których pilnujemy sytości i masy ciała.
5. Błonnik tylko wtedy, gdy jest częścią rutyny
Łuski babki płesznik Lunderland mogą być przydatne u psów, którym służy dodatkowy błonnik i lepsza objętość treści pokarmowej. Pisałam już szerzej o psyllium i psim brzuchu, ale w podróży najważniejsza jest jedna zasada: zabieramy je wtedy, gdy pies już je zna.
Psyllium trzeba namaczać i podawać z dostępem do wody. U psów przyjmujących leki, z chorobami przewlekłymi, podejrzeniem niedrożności, trudnościami z połykaniem, silnym bólem brzucha, wymiotami lub odwodnieniem decyzję o podaniu powinien prowadzić lekarz weterynarii.
Jeżeli pies już dostaje psyllium i dobrze na nie reaguje, można zabrać odmierzoną porcję na wyjazd. Jeżeli nie zna go wcześniej, testy zostawiamy na dom i spokojniejszy moment.
6. Zapas na jeden dzień więcej
Wyjazdy lubią się przeciągać. Wystarczy korek, zmiana planu, dodatkowy nocleg albo pies, który rozsypie część porcji. Zapas znanego jedzenia na jeden dodatkowy dzień może uratować sytuację i ograniczyć konieczność kupowania przypadkowej karmy.
Czego nie testować w podróży?
Najczęstsze błędy są bardzo ludzkie, bo wynikają z dobrych intencji. Chcemy psu umilić wyjazd, nagrodzić go po treningu, poczęstować czymś wyjątkowym. Psi brzuch nie zawsze podziela ten entuzjazm.
W podróży i w dni treningowe lepiej unikać:
- nowej karmy
- nowych gryzaków
- nowych tłustych smaczków
- mieszania wielu źródeł białka
- resztek z grilla i ludzkiego jedzenia
- dużej porcji tuż po wysiłku
- nagłego zwiększania ilości oleju
- podawania błonnika bez namoczenia i bez wody
Jeśli pies ma historię problemów jelitowych, ta lista jest jeszcze ważniejsza. Podobnie z olejami: nawet dobry olej trzeba dopasować do psa i dawki. O tym pisałam osobno w tekście o olejach w psiej diecie.
Gdy brzuch już się odezwał
Luźniejszy stolec po podróży nie zawsze oznacza poważny problem, ale zawsze jest sygnałem, że organizm dostał za dużo bodźców albo coś w misce nie pasowało. Wtedy najlepiej wrócić do prostoty: znane jedzenie, woda, odpoczynek, spokojny rytm dnia i obserwacja.
Przy psie, który ma wrażliwy brzuch, warto notować, co jadł danego dnia: baza, smaczki, toppery, gryzaki, ilość nagród na treningu, woda, nietypowe sytuacje. Taka notatka bardzo pomaga, jeśli problem się powtarza albo trzeba porozmawiać z lekarzem weterynarii.
Nie dokładamy kolejnych nowych dodatków „na brzuch” jeden po drugim. Im więcej zmiennych, tym trudniej zrozumieć, co pomaga, a co przeszkadza.
Kiedy kontakt z lekarzem weterynarii?
Letnia biegunka albo brak apetytu mogą mieć różne przyczyny, od stresu podróży po przegrzanie, infekcję albo zaostrzenie wcześniejszych problemów. Z lekarzem weterynarii trzeba skontaktować się szybko, jeśli pies:
- wymiotuje więcej niż raz albo nie może utrzymać wody
- ma biegunkę, która jest intensywna, krwista lub szybko się nasila
- jest osłabiony, apatyczny, chwiejny albo nietypowo senny
- intensywnie dyszy, ślini się, ma bardzo czerwone lub blade dziąsła
- nie chce pić
- ma chorobę przewlekłą, IBD, problemy z trzustką, nerkami, sercem albo przyjmuje leki
- jest szczeniakiem, seniorem, psem brachycefalicznym, otyłym albo po bardzo intensywnym wysiłku
Przy podejrzeniu przegrzania lub udaru cieplnego nie czekamy na rozwój sytuacji. Przerywamy aktywność, przenosimy psa w chłodniejsze i przewiewne miejsce, podajemy wodę małymi porcjami, zaczynamy ostrożne schładzanie i pilnie kontaktujemy się z lekarzem weterynarii.
Pies z rozpoznaną chorobą i planem od lekarza powinien w podróży trzymać się ustalonej diety. Przy nowych objawach warto mieć niższy próg kontaktu z gabinetem, szczególnie latem.
Moja zasada na lato
Najlepsza miska w podróży to taka, którą pies już zna. W upały i w dni treningowe potrzebujemy wody, prostego składu, przewidywalnej porcji, bezpiecznych nagród i uważności na to, co pies pokazuje zachowaniem.
Lunderland dobrze wpisuje się w takie podejście, bo wiele produktów ma krótki, czytelny skład i można je dopasować do konkretnego psa: mokre mięsne elementy do komponowania posiłku, jednoskładnikowe wiórki jako aromatyczny dodatek i łuski babki płesznik dla psów, u których błonnik jest już sprawdzoną częścią diety.
W podróży największą robotę robi nie ilość rzeczy w torbie, ale to, że są dobrze dobrane. Brzuch psa bardzo lubi przewidywalność, szczególnie latem.
